Dictator Simulator: 1984 — ძალაუფლების სიმულატორი დიქტატორის კაბინეტში
მთელი თამაში ერთ მაგიდასთან ხდება. შენ თამაშობ გაწკოლკას, დაბერებულ მმართველს გამოგონილი აღმოსავლეთევროპული ქვეყნის — გრადნარის — და წელია 1984. კაბინეტში რიგრიგობით შემოდიან მინისტრები, გენერლები, ჩვეულებრივი მოქალაქეები და შავ ბაზარზე მოვაჭრეები. თითოეულს მოაქვს თხოვნა ან წინადადება, შენ კი აჭერ „დამტკიცება“ ან „უარყოფა“. სხვა არაფერი გექნება — არც მშენებლობა, არც რუკა, მხოლოდ გადაწყვეტილებების უწყვეტი ნაკადი. თუ პირიქით, შენობებითა და ჯარით ქვეყნის აშენება გინდა, ამას აკეთებ Forge of Empires-ში.
ოთხი მაჩვენებელი, რომლის ნულამდე ჩამოყვანაც არ შეიძლება
ყოველი გადაწყვეტილება ოთხ მაჩვენებელს ამოძრავებს: მოსახლეობას, ხაზინას, სახელმწიფოს ძალაუფლებას და ცხოვრების დონეს. საკმარისია ერთ-ერთი ნულამდე ჩამოვიდეს — რეჟიმი ეცემა და პარტია სრულდება. ხაფანგი ისაა, რომ მარცხი ორმხრივია. ზედმეტად რბილი გადაწყვეტილებები დამხობამდე მიგიყვანს, ზედმეტად მკაცრი კი ამბოხს იწვევს. ამიტომ ერთი და იგივე ტაქტიკა არ მუშაობს: გიწევს ქრთამის, დათმობებისა და ზეწოლის მონაცვლეობით გამოყენება. რამდენიმე მაჩვენებლის ერთდროულად შენარჩუნება უნდა Elvenar-შიც, მაგრამ იქ ეს მშვიდობიანი ქალაქის განვითარებაა, ისე რომ ერთ სვლაში ყველაფრის დაკარგვის რისკი არ გაქვს.
ქალიშვილი და მისი თხოვნები
პრობლემების ცალკე წყაროა განებივრებული ქალიშვილი, რომელიც სტუმრებს შორის შემოდის კაბინეტში. ის ითხოვს კერძო ბალეტის სკოლას, ძვირიან მანქანებს, ტარაკნების ფერმას. მის უარს ზედიზედ ნუ ეტყვი: აბსურდულ მოთხოვნებს შორის ხანდახან ისეთი იდეაც ჩნდება, რომელსაც მართლა მოაქვს სარგებელი.